از ازل چون مه و خورشید و فلک، کار گرفت

چرخ چرخید و "اسد" نقطه ی پرگار گرفت



یارِ عاشق کُش ما بند کمانش زه کرد

دود و دم در همه دم، گِردِ گرفتار گرفت



چون نپیچید کمند و نگشود از گیسو

دستِ بی زلف، فقط از ته سیگار گرفت



"ساقی و جام" چو غم را نتوانست نشاند

شیوه ی "عاسد و قاشق" دل خونبار گرفت



عاسدِ بزمِ اسد، ساغرِ آتش می داد

تا که جان نیز در آن شعله ی بسیار گرفت



دل و جان سوخته بودم به غم دین، اما

نه چنین سوز و گدازی که به اینبار گرفت



خرمن هستی ما سوخت وخاکستر شد

لیک در دل نه قراری به وفا "یار" گرفت



گفتمش عاسدِ شیرین سخنِ شهر آشوب

کِی ز جامت قدحی با من بیمار گرفت؟



گفت: «پیروز پناهان» سخنت کوته کن

نیستی چون ز "اسد"، دعوی تو جار گرفت!

شاعر : علی رضا پیروز نیا