افکاری که در مجاز بودنش شک دارم

شیوه ی دلبری و ناز،اگر سوخت مرا
غمزه ی چشم سیاه تو بیاموخت مرا
صف مژگان همه آراستی از جانب دل
خم ابروی کمان تو سپر دوخت مرا
سر فرو برده چو شمعی به گریبان بودم
شعله ی سرکش عشق تو بر افروخت مرا
من که پر میزد از آهم،غم هستی به فلک
آهی از سینه برآوردی و پر سوخت مرا

آخ که چه ساده خواستمت
روی چشام میذاشتمت


دشنه شدی به جون من
گفتی نمیشناسمت


آه چه بهونه گیر شدی
من که نمیشه باورم


گفتی هوای عشق تو
دیگه پریده از سرم


مگه نخواستی جون بدم؟
این دل و این دشنه تو


تموم کن این وصیٌتو
بزار بشم خراب تو


به آبروی دل قسم
تن به قضا داده منم


ببخش که با حقارتم
حوصلتو سر میبرم


ببخش که ساده میشکنم
تو دستای نازک باد


آخه همیشه باختنو
جز تو کسی یادم نداد
جز تو کسی یادم نداد

دلم گرفته ای دوست! هوای گریه با من
گر از قفس گریزم، کجا روم کجا من؟
کجا روم، که راهی به گلشنی ندانم
که دیده بر گشودم به کنج تنگنا، من
نه بسته ام به کس دل، نه بسته کس به من دل
چو تخته پاره بر موج رها رها رها من
ز من هرآنکه او دور چو دل به سینه نزدیک
به من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من
نه چشم دل به سویی نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی به یاد آشنا من
ز بودنم چه افزود؟ نبودنم چه کاهد؟
که گویدم به پاسخ که زنده ام چرا من؟
ستاره ها نهفتم در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست! هوای گریه با من ...

سیمین بهبهانی